Kattenkwaad

 

Tijger houdt de wacht

Bij het klokafslaan zei Cees na de controleafslag tegen ons:”Ik heb de kat van de buren in Lelystad losgelaten!” Hij keek heel tevreden.

“ Ga je nou ook al katten africhten, Cees?” zei Joop.

“Ja, waar is dat nou goed voor”,lachte Jaap.

En Toon wilde weten of Cees op die manier zijn duiven motiveerde en of dat misschien zijn geheime wapen was.

Maar ik zei tegen hem dat het een rot streek was en dat hij als hij last van die dieren had ze zelf moest aanschaffen.

“Ik heb al jaren twee katten, een rode en een bonte, en het gaat prima. Alles loopt vrolijk door elkaar in de tuin. Vaak liggen ze op de hokken te slapen, als de doffers van België thuiskomen en weet je wat het voordeel is? Er komen ook geen vreemde katten op je erf.”

Dit wreef ik Cees onder de neus.

Je kon zien aan de blik in zijn ogen dat hij dacht: die is maf! Zelf een kat kopen. Ja hij was een beetje betoeterd!

De klokken werden gelicht en het lange wachten op de verenigingsuitslag begon.

“Ik heb nog nooit last van katten gehad”, zei ik nog tegen Joop, want Cees had mij de rug toegedraaid.

Nu was dat niet helemaal waar,want een jaar eerder kwam een buurvrouw van een paar huizen verder bij mij achterom met een levenloze vogel in haar handen.

Haar Pinkeltje had trots een duif zonder kop bij haar in de woonkamer voor haar voeten neergelegd en ze wilde nu weten of ik een duif kwijt was.

Aan de ring zag ik dat het een late doffer van mij was.

“Daar heb ik niks meer aan,” zei ik.

Ze reageerde geschrokken en wilde de schade vergoeden.

“Die duif is niet te betalen,”lachte ik,” maar ik wil er geen cent voor hebben.” Het was natuurlijk een aardige buurvrouw en dan ga je niet moeilijk doen over een duifje.

“Ik wil er wel iets voor terugdoen,” zei ze bezorgd

“Nou dat hou ik dan wel tegoed,”reageerde ik luchtig, geef mij de duif maar, dan zal ik voor een eervolle begrafenis zorgen.”

Natuurlijk was door dit voorval het vertrouwen in mijn eigen katten niet aan het wankelen gebracht. Die had ik behoorlijk opgevoed.

Al jong had ik ze goed ingepeperd dat de duiven van mij waren. In de pikorde was ik de hoofdkat en dat moesten ze maar accepteren.

Ik had ze als jong poesje een keer stevig onder de arm geklemd mee het duivenhok ingenomen. Daar had ik ze dicht bij een broedschotel gehouden,waarin een felle doffer voor zijn stoppeljongen zorgde.

De duif blies, pikte  en deelde met zijn vleugels flinke klappen uit. Het gevolg was dat Hubert en Droepie geen belangstelling meer hadden voor duiven. Duif en kat raakten aan elkaar gewend zou je ook kunnen zeggen.

Een paar jaar geleden vlogen we in september Etampes.Ik hielp m’n vriendin met de afwas en lette niet op de thuiskomst van de duiven.Voor de goede orde: ze was niet de vrouw van de onthoofde duif.

Op een gegeven moment ging ik toch even bij de hokken achter de schuur kijken. Daar zat mijn vale 29 op de klep van de superval Naast hem lag de rooie kat te slapen en  de superval was nog dicht.

Snel duwde ik de kat weg en trok het schuifje voor de superval weg en de 29 haastte zich naar. Hij behaalde nog de zesde prijs in de fondclub.

Enkele dagen daarna korfde ik dezelfde doffer in naar Limoges. Weer verraste de vale mij. Nu wist hij zich als derde te klasseren.

In een week tijd vloog  de vale 29 ruim 1200 prijskilometers en dat allemaal terwijl er bij thuiskomst ook soms nog een kat  op het hok wachtte.

Natuurlijk was mijn duif daardoor niet zo gemotiveerd. Nee, hij zat op een groot jong en stond zo hevig op drijven dat hij  zijn duivin alle hoeken en gaten van het hok liet zien.

Cor Uitham

Huisvesting van duiven in Gooi & Eemland en verder

Bollebakker Laren

Doppenberg Nijkerk

Krijsman Gorkum

Soms is er weinig ruimte ( Blankenstijn Amersfoort)

Bij Pouw in Leusden

Duivenhokken in Gooi en Eemland

Van Rhenen Amersfoort

Van Dijk Soest

Munstege Nijkerkerveen

Doppenberg Voorthuizen

Geslaagd

Ha eindelijk een diploma
Het was zwaar en  ik had tegenwind en we werden kleddernat. Pas de volgende dag kwam ik in de voormorgen thuis.mijn baas zag me niet eens. Hij zat te koffie drinken met een duivenmaat. Het systeem stond niet aan ik kwam zonder piep het hok binnen.
Toen pakte de baas me, gooide me weer naar buiten en toen mocht ik nog een keer aanbellen voor ik naar mijn vrouwtje, de drinkbak en het voer kon.
En nu meer dan een jaar later krijgt hij via een postbezorger een diploma. Wat een zotheid, de man kan niet eens vliegen.
Het is in de wereld niet eerlijk verdeeld. Ik moet het vliegwerk doen en hij loopt met zijn borst vooruit door het duivenlokaal en slaat zichzelf trots op die kippenborst van hem.
En als beloning mag ik een tijdje later naar Bergerac, nogal lollig, zit je daar opeens met de hele mikmak in zuid-Frankrijk. daar is ook geen fluit aan. ja ze schijnen daar bijzondere wijn te hebben, maar die neem ik mooi niet mee voor hem. Ben daar helemaal haartje betoeterd. Hij geeft mijn vieze poeiers en azijn door het drinkwater.

ps: We zijn niet eens bij de Brandenburger Tor geweest. We werden losgelaten op zondag bij een vliegveldje  voor zweefvliegtuigjes

Dat heet geen prikken meer

Bij deze hokjes hoefden de mannen het coordinaat niet te prikken

Global positioning system (gps)s

Vrijdagmiddag werd er aan de voordeur gebeld. Het waren Harm en Ad. Ze zagen eruit als meteropnemers of  als mannen van het kadaster. Ze kwamen mijn nieuwe hokcoördinaat bepalen. We liepen de gang en de keuken door naar de achtertuin.

‘Kijk, maar niet naar de rommel’, zei ik nog. Ze bromden slechts. Ad legde zijn administratie op de grote grijze vuilnisbak.

Harm ging tussen mijn hokken staan. Hij keek op het scherm van z’n GPS apparaat; een soort  flink uit de kluiten gewassen mobiele telefoon  en vroeg hoe het met mij en mijn duiven ging.

Ondertussen zocht het toestelletje in zijn handen contact met tenminste drie satellieten. Toen die gevonden waren verschenen er cijfers. Harm  las ze op. Ad noteerde en zei;’We zitten weer hoger, Harm.’

Een voor mij nogal duistere opmerking. Ik moest op het formulier een handtekening zetten. Daarna vertrokken ze. Alles was in een vloek en een zucht gebeurd. Even later telefoneerde Jan.

‘Hebben ze bij jou al geprikt, Hoe was het?’

’Dat heet geen prikken meer, Jan,en ik heb geen flauw idee hoe het ging, ze waren zo weer weg. Ik heb  ervoor getekend dat ze geweest zijn.’

Een week eerder hadden we op een morgen tijdens een matig bezochte tentoonstelling met een stel gekletst over die nieuwe coördinaten.

De Bromsnor, de Pieper, de Pastoor, Grote Kees en Snelle Henkie; we dronken koffie, bier en andere prikkelende sapjes. Er konden wel eens  veel foute afstanden aan het licht komen, dacht men. Ik zei dat alles langer zouden worden en dat bij de nieuwe berekening rekening gehouden werd met de kromming van de aarde.

’De wereld is rond,’ besloot ik.  Om zo’n domme opmerking moest Snelle Henkie erg lachen. Onze Bromsnor meende dat kromme lijnen korter waren dan rechte: hij was timmerman geweest.

Grote Kees schetterde dat onze duiven dus altijd sneller hadden gevlogen dan we dachten.  Zo werd er door ieder wat anders beweerd, maar unaniem was men het eens dat oneerlijk geprik en onjuiste coördinaten nu tenminste  verleden tijd waren.

Zo prakkiseerde ik wat na, toen  Jan uitgebeld was. Het bleef natuurlijk mensenwerk. Vlekkeloos en waterdicht zou het allemaal ook wel niet zijn met dat GPS- gedoe ofwel dat Global Positioning System.

Stel dat Harm een vuiltje in zijn oog kreeg en  Ad een beetje doof werd dan kon er makkelijk iets mis gaan met de plaatsbepaling van mijn hok.

C.U.

In de nacht

Als je ’s nachts niet slapen kunt, spookt er van alles door je hoofd. De vergadering met  de jonge duiven verkoop van de fondclub was levendig en lawaaierig. En nu  wil ik graag slapen, maar ‘t gaat niet. Uur na uur springen de cijfers van de  wekkerradio verder. Ik denk aan het tv programma ‘boer zoekt vrouw’ van zondagavond. Zou dat iets voor duivenmelkers zijn? Die zijn soms ook in hun relaties op drift! Dat gebeurt toch! 

Duivenmelker zoekt vrouw. Het boerenleven heeft voor het vrouwvolk wel een idyllisch tintje. Hoewel, zo’n meisje van de grote stad heeft geen flauw idee van die gigantische stallen vol varkens en kippen. Duiven komen symbolisch ook niet slecht uit de bus. Ze staan voor eeuwige trouw,  romantiek en vrede.

Goed, ik ken in onze afdeling wat melkers die door omstandigheden weer vrijgezel zijn. Je bent dus  duivenmelker en je hebt een date. Gezellig zit je met je nieuwe contact in een restaurantje; wijntje, voorafje, hoofdgerecht, pianist: hartstikke gezellig. Je vertelt over je  leven en je werk. Ze luistert en lacht. Bij het nagerecht moet tenslotte het hoge woord eruit:

’ Behalve halve  marathons lopen, heb ik nog een andere  hobby. Ik ben duivenmelker’ 

Nou, dan heb je heel wat uit te leggen! Een agrariër heeft ‘t makkelijk; lammetjes, schapen, koeien, weilandjes en wat  scharrelkippen. Paarden, koeien, stieren, daar kun je indruk mee maken. Dat is gesneden koek voor je contactadvertentie. Maar postduiven! Daar heeft ze nooit van gehoord. Met de moed der wanhoop  vertel je van die fijne hobby: duivensport, en van ‘t nagerecht proef je niks.

Woelend in bed bedenk ik  vervolgens dat er in Nederland teveel duiven verkocht en geveild worden en dat het met al die duivenmedicijnen een rommeltje is. Daar moet een stokje voor. Er is sprake van een overkill. Half duivenminnend Nederland gooit de andere helft dood met buitengewoon kweekmateriaal en goud voor de Grote Fond.  

Je leest wel eens dat de huizenverkoop daalt. Het wordt tijd  dat die duivenmarkt een poosje instort.  Ik neem een slok water uit het glas naast mijn bed en fantaseer verder.

Wat die stimulerende en preventieve duivenmiddeltjes betreft: als we nou met bijsluiters gingen werken, net als de apotheker, compleet met lijstjes van bijwerkingen. 

Dan lees je:’duiven die met ‘t middel behandeld worden kunnen soms neerslachtig en geïrriteerd raken, ook is af en toe een tintelend gevoel in poten en vleugels vastgesteld en bij overdosering kan de vliegvaardigheid beïnvloed worden.’

Zo zwieren mijn  gedachten tijdens nachtelijk gepieker willekeurig rond. 

De wekker constateert steeds andere tijden en de slapeloze nacht bereikt de morgen uren waarin ik een paar hazenslaapjes heb met korte chaotische dromen van een vergeten duiventilletje ergens achter in mijn tuin haflf aan het oog onttrokken door vlierbesstruiken en een beukenhaag met broodmagere duiven die ik wekenlang niet verzorgd heb.

C.U.

De Drenkeling

En toen zat de drenkeling weer veilig in zijn mooie hok

Afgelopen zomer hadden we een zware midfondvlucht.

Er waren toen wel meer zware vluchten, de zomer was lang en heet en onze vogels kregen het zwaar te verduren.

In vergelijking met de voorgaande vluchten was deze bedoelde midfondvlucht  wel een  behoorlijk pittig.

Iets meer dan een uur stond het concours open voor de prijzen verdiend waren.

Het kon bijna ook niet anders een stevige Oostenwind en een temperatuur van boven de dertig graden vergden het uiterste van onze duiven.

De volgende dag misten er nog twee bij mij op het hok.

Een blauwe duivin en een kras doffer.

Als je een doffer en een duivin kwijt bent, kan je de twee overgebleven partners bij elkaar brengen.

Zodoende blijft de schade beperkt voor je spelsysteem.

Maar toch zijn het vervelende situaties waar je liever niet mee geconfronteerd wordt.

's Middags werd ik gebeld door Bé onze kantinebeheerder die tevens ringadministrateur is.

’Ze hebben een duif van je uit het water gevist Paul’ zei hij met de nodige emotie in zijn stem.

’Dat is niet zo mooi’ antwoordde ik in de veronderstelling dat de duif het niet overleefd had.

’Je moet de visser maar even bellen, want volgens mij is de duif er niet zo best aan toe’ vervolgde hij.

Ik noteerde het telefoonnummer van de hengelaar maar had niet zoveel vertrouwen dat het allemaal nog goed zou aflopen.

Een vriendelijke vrouwenstem begroette mij aan de ander kant van de lijn.

’Aha,  u bent de man van de duif, mijn man is net bij de boten maar als u even wacht dan haal ik hem’ zei zij.

Voor ik kon vragen hoe het met de duif was gesteld was ze al weg.

Een tweetal minuten verstreek voor ik de redder van mijn duif aan de telefoon kreeg.

De duif bleek in Giethoorn, ook wel het Venetië  van Nederland genoemd, door de eigenaar van een botenverhuurbedrijf uit het water te zijn gevist.

´Ik dacht wat voor eend spartelt daar nu´ zei de man ´Ik was net bezig een bootje aan te meren toen ik het beestje zag, snel een schepnet gehaald en hem uit het water gevist´ vervolgde hij.

´Hoe is hij er aan toe´ vroeg ik wat onzeker.

´Geen idee hij zit stilletjes in het doosje waar ik hem heb ingezet, ik heb geen verstand van duiven meneer´zei de botenverhuurder wat verontschuldigend.

De man was via de oud voetballer Kees Kist in het naburige Steenwijk aan het telefoonnummer van onze ringadministrateur gekomen.

Hij stelde voor om hem daar heen te brengen, nadat ik verteld had dat ik door een beenbreuk niet in staat was om de duif op te komen halen.

Ik vond het een goed plan daar een duivenhouder beter kan beoordelen of het nog zinvol was om een koeriersdienst in te schakelen.

Binnen een half uur belde hij al terug.

´Dom van mij´ zei hij ´Ik had al wel eens duiven zien vliegen maar hier in de buurt zit ook een postduivenman´.

Ik hoorde de opluchting in zijn stem.

Hij gaf mij het telefoonnummer van de duivenhouder uit de buurt, en ik beloofde hem terug te bellen als de duif weer thuis was.

Even later had ik de duivenmelker uit de buurt aan de lijn.

De duif bleek er prima uit te zien, maar door het vele water in zijn verenpak kon hij geen meter meer vliegen.

´Ik verzorg hem een paar dagen en laat hem dan wel los´ zei de gastheer van mijn duif.

Ik beloofde ook hem terug te bellen als de drenkeling veilig huiswaarts was gekeerd.

We vragen ons wel eens af waar onze duiven blijven en klagen dan dat je er niets van hoort.

Maar dit bewijst dat als je niet zoveel geluk hebt als deze duif ze heel gemakkelijk als visvoer kunnen verdwijnen.

Maar ik kon een paar dagen later twee telefoontjes naar Giethoorn plegen.

De drenkeling zat weer veilig in zijn broedhok 

UIT HET DUIVENLEVEN GEGREPEN   

                                                       P.J. Gelderman