Gedachtenvlucht van een duivenman

Eind februari; het wordt weer langer licht. In de vroegte schetteren eksters, krassen kraaien en zingen merels. In het grote duivenhok roepen de weduwnaars. 

Voor de goede verstaander: weduwnaars zijn hier duivenmannetjes die tijdelijk tegen hun zin door de duivenbaas van tafel en bed gescheiden zijn van hun koerende vrouwtjes. Ze moeten geduld hebben tot die man in zijn  blauwe stofjas de tijd rijp acht voor een wild duiven- seksfeest.

In het kleine duivenhok is het stil. Daar zitten bevoorrechte duivendames op eitjes en sommigen vertroetelen al een paar jonkies. Die moeten ze maar goed warm houden want buiten is het nog verrekte koud en er zit motsneeuw in de lucht.

In mijn bed is het gezellig warm en ik  draai me nog eens om. Laat die vogels maar herrieschoppen. Ik ga zo nog even onder zeil. Straks zal er ijs in de drinkpannen van de duiven liggen en krijg ik stramme  tintelende vingers bij het water verversen.

Nee, de duifjes moeten nog maar wat wachten op hun voer, grit, vitaminen en mineralen. Je hebt natuurlijk onder die duivenhouders vroege vogels die, bij hun duifverzorging, weer of geen weer,  op vaste tijden volgens een  uitgekiend  schema werken.

Maar ik ben zogezegd een slordige melker. Nee, begrijp me niet verkeerd; ik melk geen koeien en duiven geven geen melk.

Duivenmensen praten met elkaar graag en veel over duiven en alles wat daar behalve vleugels, snavels en poten nog meer aan te beleven valt. Zo is dat! Ze kletsen ook veel en luidruchtig over voetbal, maar dat is dan geen melken maar misschien ouwenelen of zo.

O ja er bestaat wel iets wat duivenmelk genoemd wordt. Als de duivenzuigelingen geboren worden en dus uit het ei kruipen, voeren Pa en ma Duif kun kroost de eerste dagen met een soort wit papje. Ze hebben dat na de broedperiode van 18 dagen in hun krop gefabriceerd en het lijkt een beetje op melk.

Het spul is niet geschikt voor menselijke consumptie want je kunt er bij  je ontbijt geen behoorlijk glas mee vullen.

Een blik op de wekkerradio zegt me dat  het nog geen tijd is voor mijn  ochtendboterham met pindakaas. Als straks de kinderen op het naburige schoolplein met hun geschreeuw beginnen en de schoolbel klinkt , ga ik er uit.

Och ja die merels,  spreeuwen en kauwtjes zijn ook dol op pindakaas dat doorkruist op eens mijn dwalende gedachten. Dat heb ik laatst gezien in de tuin van een duivenclubmedelid.

Hij en zijn vrouw hadden aan hun vogelvoedertafel een  leeg conservenblik bevestigd met daarin een flinke eetlepel  pindakaas. Het was bedoeld voor de kool- en pimpelmezen, maar die verdomde brutale kraaien drongen voor en gooiden zo roet in het eten.

 ‘Doe er wat aan Gerrit’, zei Anna en die trok ondanks zijn gevorderde leeftijd een sprintje de  tuin in; alle vogels foetsie. Maar toen hij binnen een slok van zijn thee nam, was de hele zwarte roversbende weer back in Town.

Vogels….ach ze hebben zo hun eigen wetten en regels moet je maar bedenken, hun eigen pikorde en die dingen gelden  bijvoorbeeld  ook in mijn  kleine duiven- commune.

©c.u.

Jonge kraai met broedschotel

Het gaat uitstekend met mijn duivenhobby.  Mijn duiven komen altijd thuis, ook al is het weer te warm, te koud of te nat.
Ze zijn wat eigenzinnig, trekken kalmpjes hun eigen plan, maken omwegen en vallen daardoor meestal buiten de prijzen.

Maar verder heb ik niks te klagen: zelfs de kraaien hebben belangstelling voor mijn broedschotels die ergens in de tuin buiten het hok staan.

Deze jonge kraai is iets te vroeg uitgevlogen, roept om zijn ouders en zoekt bescherming bij dit stapeltje  leegstaande  schone nestpannen.

Die pik ik in. Dit ding lijkt me wel wat

Duiven en Eksters

Een dag of veertien geleden schreef ik over kraaien. Nu zijn de eksters aan de beurt. Clubmakker  Bertus, een liefhebber van de Grote Fond, ergert zich aan die beesten. Het zijn  brutale vogels met lange staarten die de schoonheidsprijs nou niet direct zullen verdienen. 

Bij Bertus in de achtertuinen nestelt sinds kort een eksterechtpaar. Daar is hij niet gelukkig mee. De vogels beschouwen het dak van zijn huis als hun terrein. Ze zitten  de jonge duiven voortdurend achter de vodden, pikken ernaar en jagen ze op, met als resultaat dat onze arme clubgenoot al een aardig aantal jonkies van het hok heeft verspeeld. 

In voorgaande jaren raakte onze fondspecialist niet zoveel jongvolk kwijt.

‘Ik kan ze wel schieten, die krengen’, roept hij verontwaardigd, maar voegt hij eraan toe,’dat mag je  natuurlijk niet doen,  daar krijg je gedonder van.’ 

Bovendien is Duiven - Bertus geen ervaren schutter. Wel slaat hij een aardig balletjes in allerlei holes op de golfbaan en kan hij flink meppen met de tennisracket, maar daarmee help je nog geen ekster naar de andere wereld.

 ‘Ja, je zult er aan moeten wennen en je duiven moeten stressbestendiger worden,’zeg ik troostend tegen hem. 

We zitten in ons clubgebouw aan de bar en ik geef hem nog een glas rode wijn. Ik vertel  hem dat ik  op nog geen dertig meter van huis en hok 2 eksternesten bezit.  Eentje in een  hoge berk voor ‘t huis en een in de scheefhangende els ergens achter mijn duiventuin. Dat mijn nestduiven gewoon op het dak zitten en in de tuin rondscharrelen en dat die eksters er soms  ook lopen en dat ‘t allemaal wel meevalt.

‘Ach schei toch uit,’ roept hij, als ik aan hoofdpijn en hypertensie lijd, heb jij dat opeens ook. Jij heb altijd wat een ander ook heeft en bij jou valt het dan allemaal wel mee en ik moet dus niet zeuren. Die eksters zijn gewoon pestkrengen!’

Natuurlijk, moet ik toegeven dat mijn tuin en dak net niet tot ‘t territorium van die vier eksters behoort. Voor hen is ‘t niemandsland, waarin ze elkaar en de duiven tolereren. Daardoor heb ik niet het eksterprobleem waar Bertus mee tobt.

Tot slot nog even wat nieuws van het kraaienfront. In de afgelopen dagen hebben roeken toegeslagen bij de jongen duiven van de Eenhoksrace in Soest. Men dacht daar last te zullen krijgen met roofvogels en hoogspanningskabels in de omgeving, maar het gevaar kwam uit een heel andere hoek. 

Een drietal grote zwartrokken hakte voor de ogen van de verbijsterde hokverzorgers in het grasland een paar jonge duiven in mootjes.  Ze konden niks doen. 

De tragedie voltrok zich in luttele minuten. Roeken opereren bij zo’n actie in teamverband. 
Eksters zijn minder gevaarlijk. Ik zou alleen graag  weten wat ‘t nut van hun lange staart kan zijn.

C.U.