Buiten regent het. Is dat nieuws? Nee zeker niet en we zijn in deze kwakkelzomer zomer bijna vergeten hoe droge
zonnige dagen eruit kunnen zien!
In de tuin zit een verdwaalde vale jonge duif. Druipnat!
De regen valt loodrecht; ‘zenkrecht’, zeggen de Duitsers,
dat klinkt nog erger dan het nu is. Je zou uit medelijden het vaaltje een
paraplu geven.
Ieder weldenkend mens zoekt bij zoveel hemelwater een
schuilplaats, maar onze duif niet: voor hem of haar,daar ben ik nog niet
achter, is 1 + 1 kennelijk geen 2.
 |
| de platte daken achter mijn hok |
Maar wellicht zie ik het niet goed en vinden duiven regen
prettig. Tenslotte zijn ze zo nat als een spons en komen bij een vluchtpoging
als te een zwaar geladen Tupolev niet meer van de grond.
Ze zitten in stromende regen dan ook nog graag te badderen
op het vals plat van buurvrouw Ellen. Zo noem ik uit ergernis haar langgerekte
garage dak dat zich vlak achter mijn hokken en hokjes bevindt Mijn duiven vallen daar bij voorkeur voor een
snavel water als ze van een vlucht terugkeren…..
Die duif moet ergens uit Groningen komen. Ik heb via het
onvolprezen internet het telefoonnummer opgezocht en ik herken het netnummer: het
moet de omgeving van Terapel of zo zijn. Gebeld heb ik nog niet. Dat kan straks ook
nog. Wie weet krijg ik onze vroegere clubgenoot Henk aan de lijn. Dan wordt het
leuk, want die kletst je de oren van je kop. Maar misschien vertrekt het vaaltje
wel als het weer opklaart.
Mijn mobiele telefoon begint een melodie te spelen. Het is clubgenoot Hans. Hij moet zijn
contributie nog betalen en wil weten of
het bedrag nog net zo hoog is als in het begin van het jaar en of hij even langs komen mag. Hans is
een grappenmaker; een droge man. Het idee; alsof ik in de loop van het jaar het
abonnement op onze vereniging zou verhogen.
’Het regent’, zeg
ik en je moet om je gezondheid denken, onze club heeft al zo weinig leden. Hans
het kan morgen ook. En als je er toch doorwil in dit pokkerweer, neem dan je vrolijk gekleurde paraplu mee. Ik weet dat je zo'n ding hebt.'
Ik druk de
telefoon uit. Buiten zit de vale Groningse duif
als een verzopen kat ineengedoken op de vuilnisbak. Ik kan me niet voorstellen
dat ze al die nattigheid echt lekker vindt.
C.U.
