 |
| Het oog van de Muis de moeder vd Schallie |
Veel duivenmelkers zijn egotrippers. Ze hebben het
vooral over zich zelf en blijven maar
vertellen hoe ze vroeger de sterren van
de hemel en de pannen van het dak vlogen, dat ze de broedschotels wel hadden in
kunnen korven want alles vloog prijs.
Ze luisteren maar met een half oor naar je. Dat is zeker
zo als je maar een klein onbetekenend melkertje bent en je niet aan de weg
timmert.Wat ze opvangen en door vertellen over jouw ervaringen en de prestaties
van je duiven is na enkele dagen aan het
andere eind van de stad een heel ander verhaal geworden.Als je bijvoorbeeld op de club tegen een collega
zegt dat je favorieten niet de vorm hebben,vertelt iemand anders een paar uur
later dat ze het adeno virus of de coli bacterie hebben. Soms worden er zo
oneerlijke dingen over iemand gezegd en
ontstaan er ruzies die hele verenigingen op hun kop zetten.
 |
| Een zusje van de Schallie ook kon er wat van |
Toch kun je dat onnauwkeurige verder vertellen ook wel gebruiken om de
ander voor de gek te houden. In de zomermaanden gaat een jonge schallie doffer
bij mij opeens fantastisch vliegen; vier keer bij de eerste tien van de
vereniging en drie maal in de top van het stedelijk concours. Dat is niet mis.
Zoiets heb ik nog niet vaak meegemaakt in mijn duivenbestaan. Plotseling ben ik
belangrijk. Men informeert belangstellend en zelfs de grote mannen praten nu
met me.
Met Peter, die altijd wel in is voor een geintje, spreek
ik af dat het succes voornamelijk te danken is aan thee, gewoon Pickwick met
sinaasappelsmaak en dat we twee maal in het midden van de week witte tabletten
geven. Die heb ik van Gert; zijn vader heeft van gewone kalk tabletjes gemaakt.
In een buisje met een etiketje ziet dat er zeer professioneel uit. Ze moeten
opgelost worden in het drinkwater en 's morgens
toegediend worden. Zo'n buisje kost tien gulden.
Peter zal het bij hem
in de buurt rondbazuinen. Al gauw wordt links en rechts gefluisterd dat ik m'n
duiven wat geef. Dat mijn schallie niet
voor niks zo te keer gaat en dat het zelfs aan de prijzen van mijn
overnachtduiven is af te lezen. Gert kan
de vraag naar tabletten niet aan.
Tegen mij wordt niet rechtstreeks iets gezegd
maar er worden grappen gemaakt over dopingcontrole.
Alleen Harrie maakt met mij
een praatje over duiventhee en wil weten
over er in de thee die wij drinken
andere stoffen zitten. Het wil er bij hem niet in dat gewone thee van Van Nelle
of Douwe Egberts een stimulerende werking heeft en hij denkt dat bij meer dagen
mand het effect helemaal weg is.
Zo zie je maar melkers zijn altijd op zoek en ze zijn
goedgelovig. Tussen haakjes Gert is te eerlijk; hij moet tegen iedereen nee
verkopen, want hij kan niet aan het idee
wennen dat hij zijn duivenvrienden laat betalen voor niets.
 |
| Oudere schallie maakte een trip naar Engeland |
Met mijn snelle jonge duif bemoeit iedereen zich.
Al
direct na de eerste vroege prijs op St Ghislain, krijg ik het advies het dier
maar in te houden en te bewaren voor later.
Een week later na Douai roept men dat ik om moeilijkheden vraag
en nade derde succesvolle vlucht zeggen ze: ‘ Je wil het onderste uit de kan
hebben, kijk maar uit straks ben je hem kwijt.’
Men veronderstelt dat ik de
duif op een jonkie of op verkapt
weduwschap speel.
Wanneer ik verklaar dat de vogel gewoon op het schabbetje
gespeeld wordt, is het ongeloof algemeen.
De Schallie zit op een klein plankje
in een donker hoekje hoog aan de
voorkant in't hok en kan vandaar de hele boel in de gaten houden.
Ik weet niet
waarom hij goed vliegt en ik weet niet waarom een andere duif niks presteert.
Natuurlijk kijk ik heel wijs en als me iets gevraagd wordt, doe ik net of ik
over het duivenleven veel heb nagedacht.
©c.u.
