Journaal

Ha!, denkt u  hij gaat nu over het NOS journaal vertellen. Nou nee, dat woord betekent ook dagboek en er is de afgelopen dagen weer veel met mij en mijn duiven voorgevallen. 

Ik kreeg tenslotte het vrouwenhuis waarnaar ik op zoek was, mijn harem op zwenkwielen voor de duivinnen, zal ik maar zeggen. 

Het is een hokje van 90 bij 120 met een schuifdeurtje en een riant uitzicht geworden. Ik heb nu doffers en duivinnen gescheiden. Dat wordt tijd want  ik zou eind februari koppelen en ze moesten toch wel een paar dagen uit elkaar. Dat was voor de liefde beter, had ik gedacht. 

Maar de vogelgriep is spelbreker. We moeten nu misschien voor lange tijd onze duiven ophokken. Vliegen werd onzeker. Dat was vervelend. Maar het is ook wel relaxed; je hoeft je niet zo druk te maken en je gaat op een wat andere manier met je hobby om. 

Ik zei ‘t  al; er gebeurt veel.  Jan belt of je voer moet, komt koffiedrinken. Geert,  een andere koffieleut, steekt zijn neus in je hok, snuift in je fietsenschuur, roept; je hebt weer muizen en vraagt vervolgens waar je die mengeling vandaan hebt, want hij heeft terloops   z’n hand in je voerton gestoken. 

Collega – melkers komen op een avond  gezellig je duiven nog eens in de hand nemen en ze zeggen die en die zou ik eruit knikkeren, want de stuit is te slap, de pluim is niet goed en het evenwicht laat te wensen over. 

Voor mijn muizenprobleem bracht Marinus later in week een apparaatje met de fraaie naam; ‘pest-a-repel’ Het is iets wat je in een stopcontact steekt, ‘t lijkt een beetje op een tijdschakelaar of zo’n schemer - stekkerlampje in de kinderkamer. Het is rond, heeft een klein luidsprekertje, met daaronder een aan - uit knopje en een rood lampje dat knippert en tikt alsof  ergens een gootsteenkraantje drupt. Pest Repeller staat er schuin geschreven op. 

In de bijsluiter lees je ongeveer de volgende informatie; Deze insecten – en muizenstopper verjaagt ongewenste knaagdieren en insecten in uw huis. Nu slaan alle kakkerlakken, insecten en mieren onmiddellijk op de vlucht. De ongedierte - verwijderaar produceert geluidsgolven die de mens niet horen kan en die vervelende insecten en zo verjagen. Het zal een week of zes duren voor alle muizen de kuierlatten genomen hebben.

 ‘Hebben vliegen, kakkerlakken, pissebedden en mieren dan oren,’vroeg ik Marinus. Hij lachte:’Ze hebben  geen oorschelpen, maar dat betekent niet dat ze geen geluid kunnen waarnemen en het werkt echt hoor; bij mij heb ik geen tor of kever meer gehad en in het achterste hok vond ik zelfs een koppeltje dode muizen.’

Toen hij weg was; heb in ik de schuur staan luisteren; ik meende iets van een hoge toon te horen! Ja, ik heb goeie oren, maar ‘t kan ook de koelkast of de cv ketel geweest zijn. Intussen zijn we een stelletje weken verder en ik heb geen muis meer gezien. Dat zegt niet alles. Als Geert weer langs komt moet hij  maar ruiken want ik heb een slechte neus.

Heel geduldig heb ik een paar weken dat indrukwekkende verjaagtoestelletje uitgeprobeerd maar Geert ruikt nog steeds muizen als hij op de koffie komt. Daarom heb ik in de afgelopen winter het offensief geopend met een flinke hoeveelheid bussen  paarse en roze muizentarwe. Een aantal knaagbeesten is dat slecht bekomen, maar er zijn nog steeds wat taaie hardnekkige rakkers. Die diertjes pellen de tarwe en consumeren alleen het binnenste, de buitenkant met het meeste gif laten ze aan hun spitsneusjes voorbijgaan. Mijn Pest repeller ligt  intussen al lang en breed ergens in een verdomhoekje .

C.U.

Geurvreter

Heldhaftige familie van Paulus de Boskabouter

' Niet klagen maar dragen en bidden naar kracht’, hoorde ik clubgenoot Jannes zeggen. Dat was mooi gesproken voor een duivenmelker.  

 Ik weet niet of hij het over Orleans had. Z’n duiven hadden er weer eens  niets van gebakken. Twee staartprijzen: daarvan ging je ook niet van trots naast je schoenen lopen! Zelf had ik reden tot klagen genoeg. Mijn jonge duiven zagen er belabberd uit. Ze hadden vieze neuzen en zaten te huilen op hun zitkapelletjes. Kortom een verdrietige zaak. Ik had  schrijfcollega Kees uit Baarn al telefonisch om advies gevraagd.

’ Het kan ornithose zijn maar daar zijn de bekende, gewone middeltjes tegen’, reageerde hij somber. Nu is ornithose op zich al een zwaar klinkend woord, maar als Kees het uitspreekt, word je er al helemaal niet vrolijk van.

’Dat spul met die vitaminen erin heb ik al geprobeerd, dat werkt even en dan begint ‘t gedonder opnieuw’, zei ik. 

' Ik weet ook nog een paardenmiddel’, bromde Kees verder. ‘Je neemt een baksteen en maakt die gloeiend heet op het gas of in de oven en legt die in je hok. Ik zou wel een tang gebruiken, anders brand je je fikken. Dan giet je er wat druppels eucalyptusolie op. De stank is niet te harden. De duiven zitten met hun ogen te knipperen en krijgen tranen in hun ogen van ellende.'

’Tante Eucalypta die was toch getrouwd met Paulus de Boskabouter  en die natte ogen hebben ze nu ook al,’lachte ik.

‘Nee serieus, het is een afdoende methode; die vieze neusjes zijn echt verleden tijd’, ging mijn Baarnse connectie onverstoorbaar verder.

‘Ik heb nog ergens wat geurflesjes uit een reformzaak staan. Ik zal eens zien’, beloofde ik.

We verbraken de verbinding. De baksteenmethode gebruikte ik  echter niet. Ik  had alleen lavendel- en anijsolie in huis. 

Dat bracht me op een  heel ander idee. Als  mijn collega duivenmelker Rinus op de koffie kwam, stak hij in ‘t voorbijgaan z’n neus in mijn duivenkot. 

‘Het stinkt en je hebt muizen, zo vlieg je geen  platte prijs’, riep hij dan enthousiast. 

Nu sprenkelde ik op vrijdagmorgen voor zijn komst wat lavendel in de duivenwoning  en wachtte op  het gebruikelijke commentaar. Dat bleef uit.

’Je duiven zien er vandaag goed uit’, zei hij na zijn tweede of derde kopje koffie. 

Vervolgens begon hij over Jannes die er op Zondagmorgen van  Harchies onder doorgevlogen was. Zoals de meeste melkers sprak hij  de naam van die nieuwe losplaats uit als Hasjiesj.

’De duiven vliegen vandaag hasjiesj’,  zeggen melkers tegenwoordig zonder blikken of blozen tegen elkaar, terwijl elke onschuldige burger bij zulke woorden op heel andere gedachten komt.

En wat het baksteenrecept van Kees betreft; misschien zit daar bij nader inzien toch wel wat in

C.U.

Muizenissen

Vroeger had ik last van muizen. Als ik ‘s avond in de schemer  mijn ‘duivenpaleizen’ ging inspecteren, zag ik ze bij tientallen heen en weer rennen in de broedbakken, langs de zitplaatsen en over de vloer.  Van die observatie werd ik niet vrolijk. Zelfs in dromen doken muizen op. Ik zag ze soms op mijn plaats voor de klas zitten.

M’n duiven raakten van dat gekrioel niet in paniek. Maar dat stelde me niet zo gerust. Ik had van verschillende melkers gehoord dat muizen de dood in de pot was. Je vloog geen platte prijs! Bovendien stonk de pis; ik kon ze bij hun acrobatische toeren ruiken. 

Natuurlijk nam ik passende maatregelen; zette alle mogelijke vallen, strooide met milieu- onvriendelijke korrels en riep de hulp in van mijn roodharige kater Hubert. Die leefde toen nog, had nog geen last van de katten midlife crisis en maakte fris en vrolijk jacht op het muizengespuis. Die  vermenigvuldigden zich echter zo snel dat ook hij tenslotte dacht: baas bekijk ‘t maar!. 

Met mijn duiven bakte ik er op de wedvluchten inderdaad  weinig van, maar ook voor de muizenplaag was ik geen groot kampioen.

Om een lang verhaal kort te maken: na ruim een jaar was ik muisvrij. Opeens waren ze weg! Ook uit de buurt; want ze zaten in die tijd overal. Misschien was het een goed muizenjaar, zoals je kunt spreken van een goed appel- of pruimenjaar. 

Zo gebeurde  het  in de hoogtijdagen  van het muisgespuis eensdat een verre zijstraten buurman,Rob heette hij, ’s nachts met zijn auto het plein achter onze huizen opdraaide en dat hij in het licht van de koplampen honderden muizen op de parkeerplaats heen en weer rennen zag, althans dat vertelde hij!

 ‘Ja echt, Cor,’zei hij,’het leek of die beesten daar een vredesdemonstratie bijwoonden of het kampioenschap van een soort Muizen- Ajax  vierden..’

‘Hoeveel had je gedronken,gerookt en gesnoven,’vroeg ik.

Dat was niet aardig, want buurman Rob was een betrouwbare en nuchtere zakenman, die breedbeeldtelevisie’s en stereotorens van hele dure merken verkocht.

Een paar weken  later was ik op een voorjaarsbeurs voor Duivenmannen. Daar zag ik  een stand, waar ze een muizenval aanboden. Het was een kistje met bovenin een gaatje.Aan de voorzijde was plexiglas; aan de binnenkant zaten borstels, die ronddraaiden als de demonstratiemuizen in het kistje waren gekropen en al rondcirkelend kwamen ze dan in het onderste deel van de speelse gevangenis en konden niet meer ontsnappen.’Die Dohmen Falle”heette die fantastische uitvinding! Wat een prachtige naam, om je vingers aan af te likken!

De handleiding die we van een oogstrelende standjuf aangereikt kregen, was geestig en met  kennis van zaken samengesteld. Ze bevatte wat muizenbiologie. Daaruit leerde je dat de huismuis inclusief staart 19 cm lang kan worden, dat het vrouwtje vanaf de 28^e dag vruchtbaar is en rekenkundig 50 miljoen nakomelingen kan krijgen. 

Dan had je nog verschillende soorten muizen: bijv.: de scheermuis, de veld- en bosmuis, de brandmuis, de hazelmuis, de berkmuis en de zevenslaper.

Verder lazen we dat je spelenderwijs muizen vangen kon, want de “levende val” ofwel”de speelkist was voor elke muis onontkoombaar, want die ronddraaiende borstels werkten verslavend. Net als de hamster in zijn molentje konden de muizen niet genoeg krijgen van het spel!. 

Per nacht konden wel 12 muizen gevangen genomen worden en de volgende dag kon men het beste in  bos of  weiland de dieren vrij laten. Daar hebben de muizen natuurlijke vijanden, bijv roofvogels, vossen. Tot zover een greep uit het foldertje met  instructies.

Gina denkt baas je bekijkt het maar

Gerard met wie ik de manifestatie bezocht was tot tranen ontroerd van het lachen en kocht spontaan de muizenspeeldoos.

‘Heb jij last van muizen,’vroeg ik, verbaasd, want Gerard vliegt goed. ‘Nee’, lachte hij,’maar ik vind het zo’n leuk kistje’, moest jij er geen?’

Dat hoefde ik niet want ik ben een beetje conservatief en behoudend en heb meer vertrouwen in een ouderwetse degelijke muizenval en ik heb tegenwoordig geen muizen, al een paar jaar niet. Waarom? Dat  moet je me niet vragen. 

Aan de kat die ik tegenwoordig heb,ligt het niet. Ze heet Gina en is geschift en vangt alleen maar vliegen .De muizen zijn weg. O ja, voor ik het vergeet: mijn duiven presteren de laatste jaren  weer een ietsjepietsje beter en buurman Rob is inmiddels naar een nettere buurt verhuisd.