 |
| Zwarte Streef, of Sjjefke: mijn Blacky dus |
Ooit was in ik de omgeving van
Weesp bij een vader – dochtercombinatie. Ze hadden de 1e prijs van
een jonge duiven concours weten te scoren en ik mocht er verslag van doen. Het
zal een jaar of vier geleden zijn.
De
trotse vader vertelde honderd uit. Eerste van de afdeling dat was geen
kattenpis nietwaar!
Zijn dochter zat er wat zwijgzaam en verlegen bij.
Van de
winnende duif kwam het gesprek op de andere duiven in het hok.
Pa zei dat z’n 13- jarige
brugklasdochter een lievelingsduif had die ze Blikkie noemde. Dat vond ik een
interessante naam.
Ik dacht aan blik van conservenblik. Misschien hadden meisje
en duif iets met een voerblikje.Wellicht knipoogde het dier naar haar. Toen ik
iets in die richting zei, werd ik hartelijk door de combinatie uitgelachen.
De
duif was zwart en heette Blacky, corrigeerde dochterlief.
’Dan hebben mijn oude oren weer eens wat niet zo goed opgevangen.’zei ik
Ze glimlachte nu voorzichtig.
Jullie uitspraak van het engels
is een beetje uit de maat, dacht ik bij mezelf.
Aan die zwarte Blikkieduif moest ik denken toen clubgenoot
Harm me begin januari op een nieuwjaarsreceptie in een dolle bui vertelde
hoe hij in z’n jonge jaren tijdens een vakantie op Texel versierd werd door
zijn latere vrouw. Met zijn duivenvriend
Ben Dorresteijn, geen familie van Hans die depressieve cabaretier,
kampeerde hij bij De Koog.
In een oude auto
ging de reis van het tweetal naar Den Helder. Thuis zorgden anderen dat de duiven bleven vliegen. Op die auto was
in grote letters het getal 69 geverfd. Meestal doen wagens met zulke opzichtige
nummers mee aan een autocross of zo. Maar bij Harm was de 69 z’n beste duif en natuurlijk ook z’n lieveling.
Maar goed, Harm zat op Texel en z’n duiven stonden in
Frankrijk en zijn vriend wilde dansen. Zo kwamen ze op een avond in Dancing De
Toekomst terecht. Daar waren twee dansgrage meisjes.
Vriend Dorresteijn vroeg een van hen ten dans. Ze heette
Adrie en had prachtig zwart haar.
Harm bleef aan de kant. Hij speelde voor muurbloempje. Het
dansen zat niet zo in z’n benen. Maar vrouwen kunnen er niet tegen dat er
ergens een man verloren aan de kant zit. En die Adrie zei tegen haar
danspartner:’Moet je vriend niet dansen?’
Ben schudde z’n kop.
’Ik breng hem wel op andere
gedachten,’zei ze resoluut en zonder blikken of blozen plukte ze Harm bij z’n
tafeltje weg.
‘En zo is het gekomen,’zei Harm
tegen mij.’Daar in Dancing De Toekomst begon voor ons de toekomst en die
toekomst hebben we samen na ruim 30 jaar nog altijd. Ik noemde haar Blikkie
want ze had vroeger van dat mooie zwarte haar.’
Ook zijn Engels was nooit goed uit de verf gekomen
Hij zuchtte, dronk z’n plastic
bekertje koffie leeg en bestelde aan de bar een glas jus d’orange.
